Polski Komitet Audiofonologii (PKA) został utworzony przez 49 osób obecnych na zebraniu założycielskim w dniu 18 listopada 1985 roku w Warszawie i rozpoczął działalność przy Zarządzie Głównym Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. PKA posiada oficjalną afirmację Międzynarodowego Biura Audiofonologii . Twórcą i patronem naukowym, pełniącym również funkcję Przewodniczącego Polskiego Komitetu Audiofonologii jest
prof. dr hab. Tadeusz Gałkowski z Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego.
Przed formalnym powołaniem PKA w dn.18.11.1985 r. grupa osób, spośród obecnych członków, uczestniczyła systematycznie, już od 1974 r.
w konferencjach, konsultacjach i seminariach naukowych, które prowadził prof. Tadeusz Gałkowski.
PKA z inicjatywy Profesora organizuje seminaria i konferencje, na które zaprasza nauczycieli dzieci z wadą słuchu, lekarzy, psychologów, lingwistów i surdologopedów z całej Polski. Na spotkaniach tych wielokrotnie wygłaszali wykłady wybitni specjaliści z zagranicy m.in. prof. Olivier Perier (Belgia), prof. Armin Löwe (Niemcy), prof. Harlan Lane (USA), prf. Jim Kyle (Wielka Brytania), terapeuci mowy dzieci z wadą słuchu: Susanna Schmidt Giovannini (Szwajcaria), Jack i Daphne Ashton (Wielka Brytania).
Od 1989 roku wydawane jest czasopismo "Biuletyn Audiofonologii", obecnie "Audiofonologia", którego Redaktorem Naczelnym jest
prof. Tadeusz Gałkowski.

Członkami Zarządu PKA bieżącej kadencji (2001-2006)

• prof. Tadeusz Gałkowski - przewodniczący
• dr Zdzisław Kurkowski - wiceprzewodniczący
• mgr Hanna Rodak - sekretarz wykonawczy
• mgr Wiesława Kodura - skarbnik

Przewodniczący Polskiego Komitetu Audiofonologii

Profesor Tadeusz Gałkowski urodził się 6 IV 1936 r. w Częstochowie. Po zdaniu matury rozpoczął studia na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W okresie studiów zetknął się z wieloma naukowcami o niepospolitych umysłach, wśród których byli: ks. prof. Karol Wojtyła, ks. prof. Mieczysław Dybowski, prof. Józef Reutt i jego żona, doc. Natalia Reuttowa.
Kariera naukowa Profesora T. Gałkowskiego poprzedzona była kilkunastoletnią pracą w placówkach leczniczych i rehabilitacyjnych resortu zdrowia. W 1956 r., jeszcze jako student Wydziału Filozofii Chrześcijańskiej KUL, rozpoczął pracę w Poradni Foniatrycznej w Lublinie i - jak sam mówi - od tego czasu Jego zainteresowania oscylowały wokół różnego rodzaju zaburzeń procesu komunikacji i psychologicznych konsekwencji niepełnosprawności.
W 1958 r. wyjechał z Lublina i został zatrudniony w Ośrodku Foniatrycznym przy Klinice Laryngologii AM w Warszawie, którym kierowała prof. Aleksandra Mitrynowicz-Modrzejewska, znakomity specjalista foniatrii. W 1961 r. rozpoczął pracę w Konstancinie w Sanatorium Rehabilitacji Neuropsychologicznej. Zajmował się tam pod kierunkiem prof. Mariusza Matuszewskiego rehabilitacją osób z afazją.
W 1962 r. podjął również pracę w Państwowym Sanatorium Neuropsychiatrii Dziecięcej w Garwolinie, kierowanym przez dr Stanisława Wawrzyńczyka. Zetknął się tam bezpośrednio z autyzmem.
Pracując w placówkach resortu zdrowia, Profesor T. Gałkowski oprócz prowadzenia terapii pacjentów podejmował liczne prace badawcze, jak również odbywał staże naukowe za granicą (Włochy, Francja, Szwajcaria).
W 1968 r. Profesor T. Gałkowski zrezygnował z pracy w służbie zdrowia i rozpoczął pracę jako asystent Katedry Psychologii ATK w Warszawie. Rok później (1969) obronił pracę doktorską na Uniwersytecie Jagiellońskim na temat rehabilitacji dzieci głuchych w wieku przedszkolnym. Promotorem pracy (Opieka psychologiczna nad małym dzieckiem głuchym) była doc. Lidia Geppertowa. W 1974 r. na podstawie rozprawy Dzieci specjalnej troski. Psychologiczne podstawy rehabilitacji dzieci opóźnionych umysłowo (Warszawa: "Wiedza Powszechna" 1972) uzyskał tytuł doktora habilitowanego. Po kilkunastu latach, w 1975 r., ponownie podjął pracę w Lublinie jako Kierownik Zakładu Psychologii i Patologii Rozwoju na Wydziale Pedagogiki i Psychologii UMCS. W 1983 r. zrezygnował z pracy na UMCS-ie i zatrudnił się na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. Tytuł profesora otrzymał w 1983 r.
Niewątpliwie wielu z Państwa spotkało Profesora T. Gałkowskiego osobiście, słuchało Jego wykładów, zasięgało porad w trakcie przygotowywania prac naukowych. Wystarczy nadmienić, że Pan Profesor jest promotorem ponad 300 prac magisterskich, 35 prac doktorskich (wśród nich również niżej podpisanego), recenzentem licznych rozpraw habilitacyjnych i innych prac naukowych.
Od wielu lat mam zaszczyt znać Profesora T. Gałkowskiego i pamiętam czasy, kiedy Pan Profesor pracował w Lublinie na Wydziale Psychologii UMCS i dojeżdżał na zajęcia z Warszawy. Już na dworcu PKP czekał na Niego tłumek "interesantów". Profesor każdemu z nas starał się poświęcić trochę czasu, udzielić cennych wskazówek i zawsze robił to z ogromną życzliwością i uwagą.
Ci z Państwa, którzy nie spotkali Profesora T. Gałkowskiego osobiście, na pewno czerpali i czerpią wiedzę z Jego ogromnego dorobku naukowego. Jest On autorem 8 książek dotyczących problematyki rehabilitacji: dzieci upośledzonych umysłowo (Dzieci specjalnej troski. Psychologiczne podstawy rehabilitacji dzieci upośledzonych umysłowo. Warszawa: "Wiedza Powszechna" 1972; 1979), dzieci z uszkodzonym narządem słuchu (Rehabilitacja dziecka głuchego w wieku przedszkolnym. Warszawa: ATK 1973; [wraz z: I. Kaiser-Grodecka, J. Smoleńska] Psychologia dziecka głuchego. Warszawa: PWN 1976; 1978; 1989; [wraz z: I. Stawowy- Wojnarowska] Wychowanie dzieci głuchych w wieku przedszkolnym. Warszawa: WSiP 1983; 1990; Développement et éducation des enfants sourds et malentendants. Paris: Presses Universitaires de France 1994), dzieci autystycznych (Usprawnianie dziecka autystycznego w rodzinie. Warszawa: Polskie Towarzystwo Walki z Kalectwem 1980; Dziecko autystyczne w środowisku rodzinnym i szkolnym. Warszawa: WSiP 1995), dzieci z zaburzeniami mowy ([wraz z: J. Grossman] Determinanty rehabilitacji zaburzeń mowy u dzieci. Warszawa: Wydawnictwo AWF 1987). Jest także autorem dwóch książek z zakresu rozwoju dziecka (Pierwszych sześć lat życia. Rozwój i wychowanie. Warszawa: PZWL 1975; 1978; 1981; Rozwijanie zdolności dziecka. Lublin: Wydawnictwo UMCS 1977).
Profesor T. Gałkowski przybliżył nam również znaczące pozycje autorów zagranicznych dotyczące powyższej problematyki. Tytułem przykładu wymienię, przetłumaczone z języka francuskiego, dwie - Alfreda i Francoise Brauner: Dziecko zagubione w rzeczywistości. Warszawa: WSiP 1988; 1992 oraz Oliviera Périer: Dziecko z uszkodzonym narządem słuchu. Warszawa: WSiP 1992.
Jest też autorem kilkudziesięciu artykułów, recenzji książek, czasopism. Brał udział w licznych badaniach realizowanych w kraju i za granicą.
Mimo tak ogromnego dorobku naukowego Profesor Tadeusz Gałkowski znajduje czas na działalność w towarzystwach naukowych. To z Jego inicjatywy powołano w 1985 r. Polski Komitet Audiofonologii, którego jest Przewodniczącym. Stowarzyszenie to skupia w swych szeregach przedstawicieli różnych dyscyplin naukowych i praktyków zajmujących się problematyką słuchu i jego zaburzeń.

Zdzisław M. Kurkowski